Sztuka kontemplacyjna

Tradycja Buddyzmu Szambali zwraca dużą uwagę na możliwość wykorzystania sztuki w procesie poszukiwania przebudzonej natury umysłu. Gdy łączymy uprawianie sztuki ze ścieżką medytacji, każda dziedzina sztuki bez względu na to, czy pochodzi ze Wschodu, czy Zachodu, może stać się ścieżką prowadzącą do wyzwolenia i otwarcia na świat. W każdej kulturze, także w kulturze Zachodu, zawiera się potencjał fundamentalnego zdrowia i mądrości. Szambala w żadnym wypadku nie odrzuca kultury Zachodu, lecz stara się łączyć ją z tradycją medytacji i czerpać z niej inspirację.

Przesunięcie akcentu na stan umysłu, z którego rodzi się akt twórczy, sprawia, że nasze pojęcie sztuki nie zawsze pokrywa się z zakresem, do którego jesteśmy przyzwyczajeni na Zachodzie. Artyści zajmujący się sztuką kontemplacyjną uprawiają sztuki plastyczne, fotografię ale pojęcie sztuki obejmuje tu również ikebanę, japońskie łucznictwo, czy ujeżdżenie koni.

Uzyskanie przez dyscyplinę medyatcji elementarnego dostępu do przebudzonego stanu umysłu umożliwia niezwykle ważne dla każdego twórcy widzenie rzeczy takimi jakimi są, docenienie ich w takiej postaci i umożliwia tworzenie wolne od wysiłku i pragnienia niezwykłych dokonań. Takie podejście nazywamy "Dharma Art", czy w rozszerzonej o nauki Szambali formie "Shambhala Art". Sztuka wywodząca się z dharmy, czyli nauki o przebudzonym umyśle, niesie w sobie dobroć i godność naturalnie obecną w przedmiocie, który odzwierciedla i przetwarza.

Dyscypliny kontemplacyjne praktykowane i przekazywane w ramach programów Szambali noszą wspólną nazwę Nalanda. Dyscypliny te to: