Buddyzm Szambali to ścieżka studiowania i praktyki w oparciu o przekazy szkół Kagyu, Nyingma i termy Szambali, opracowana przez wielkiego nauczyciela i mistrza tybetańskiego Chogiama Trungpę Rinpocze.

Buddyzm jest ścieżką duchową, której po raz pierwszy nauczał Budda Gautama 2500 lat temu. Według tradycji buddyjskiej ścieżka duchowa to proces, w którym pozbywamy się naszych nawyków opartych na mylnym rozumieniu samych siebie i świata, co pozwala nam odkryć przebudzoną naturę własnego umysłu.

Źródłem naszego braku zrozumienia jest wiara, że istniejemy oddzielnie i niezależnie od innych oraz wynikające z tego egoistyczne, obsesyjne zaabsorbowanie samym sobą. Uważamy się za centrum świata, a nasze zachowanie cechuje się pożądliwością, agresją i ignorancją.

Według Buddy nikt nie może osiągnąć oświecenia nie praktykując medytacji. Medytacja stanowi metodę pracy ze sprzecznymi emocjami oraz nieustannie i chaotycznie pojawiającymi się myślami. Dzięki medytacji uczymy się uwolnienia miłości, inteligencji i twórczości, które są naturalnymi cechami naszego umysłu.

Nauki Buddy są skarbnicą wiedzy, która od 2500 lat przekazywana jest przez jego uczniów. Wyodrębniły się różne formy tych nauk, lecz wszystkie szkoły buddyjskie dostarczają środków, by za pomocą medytacji i studiów urzeczywistnić oświecony umysł.

Rozpoczynamy praktykę od ścieżki Hinajany. Termin "hinajana" znaczy dosłownie "mały" lub "mniejszy" pojazd. Inne określenie hinajany to "wąska ścieżka". Ścieżka hinajany nazywana jest „wąską”, ponieważ na początku naszej podróży duchowej potrzebujemy ścisłej dyscypliny medytacyjnej, by pohamować czy ograniczyć popędy naszego pomieszanego i rozproszonego umysłu i „oswoić” go, tak by mógł spocząć w spokoju na właściwym mu miejscu. W hinajanie pracujemy w bardzo prosty i bezpośredni sposób nad naszym życiem i odkrywamy, że wszystkie nasze doświadczenia, niezależnie od tego czy są dobre czy złe, pozytywne czy negatywne, stanowią materiał do pracy i że jesteśmy w stanie nasz umysł oswoić. Ideałem hinajany jest indywidualne wyzwolenie, zwane nirwaną. Na Zachodzie panuje mylny pogląd, że Buddyzm składa się wyłącznie ze ścieżki hinajany i to rozumianej jako ucieczka od cierpień życia - samsary i dążenie do osiągnięcia nirwany.

Mahajana lub innymi słowy, "wielki pojazd" wykracza poza hinaaanę, czyli poza ideał indywidualnego wyzwolenia. Jej celem jest doprowadzenie do wyzwolenia wszystkich czujących istot, co oznacza, że wszyscy i wszystko jest objęte tą niezwykle rozległą wizją. Mahajana zakłada, że naszym zadaniem jest pomoc innym, gdyż wymagają opieki bardziej niż my sami. Postawa taka nie wynika jednak z zaprzeczania własnej wartości czy jakiejś formy martyrologii, lecz z autentycznego współczucia dla innych istot.

Trzeci pojazd to Wadżrajana. Jego nazwa oznacza dosłownie "pojazd diamentowy" lub "niezniszczalny". Niezniszczalność jest w tym wypadku cechą naszej fundamentalnej przebudzonej natury zwanej też z tego względu naturą wadżry. Natura wadżry przenika i daje siłę całej naszej egzystencji. Wadżrajana jest kontynuacją poprzednich dwóch pojazdów i bez starannego treningu hinajany i mahajany nie można poważnie myśleć o wkroczeniu na ścieżkę wadżrajany zwaną również tantrą.